Aziz Misafirler,
Şimdi burada birkaç hususun altını önemle çizmek istiyoruz.
Bir: PKK yalnızca bir güvenlik sorunu değildir. Salt güvenlikçi bakış açısı bize acılı bir geçmiş bıraktı. Paranoyalar bıraktı. Artık daha acılı bir geleceğimizin olmasını istemiyoruz. Geçmişin paranoyalarının önümüzü kesmesini ve geleceğimizi karartmasını istemiyoruz. Dağa giden yolları tamamen kapatmak ve dağı bir cazibe merkezi olmaktan çıkartmak, asıl kalıcı çözüm için yapılması gerekendir. Bunun için demokratikleşme olmazsa olmaz bir öneme sahiptir. Türkiye Yüzyılı’nın inşa süreci bu yüzden hayati önemdedir.
İki: PKK kendini feshettiğinde veya silahlarını bıraktığında sorun tümden çözülmüş olur anlayışı yanlıştır. Şayet “Silah biterse sorun biter!” anlayışı esas alınırsa, Türkiye Yüzyılı için gerekli olan devletle ve toplumla bütünleşmeyi sağlayacak kazanımcı siyasalar ve köklü demokratik adımlar hayata geçirilmezse, sorun başka bir düzeyde devam eder. Unutmayalım asla: Sürecin iki ayağı vardır. Biri silahların bırakılması, öteki demokrasinin derinleştirilmesi. Silah bırakıldığında demokratikleşme ayağı tamamlanmazsa süreç amacına ulaşmaz ve yeni sorunlar başımızı daha fena halde ağrıtır.
Üç: Silah bırakmanın şartı olmaz. Demokratikleşme silah bırakmanın şartı olarak ileri sürülemez. Silahın demokratikleşme hamlelerinin önünü tıkadığı doğrudur. O yüzden demokratikleşme olsun isteniyorsa silahların koşulsuz bir biçimde terkedilmesi hayati önemdedir. Tam tersi de doğrudur: Demokratikleşme adımları silahı çözüm olmaktan çıkartır, dağa giden yolları tıkar ve dağdan inişleri mümkün hale getirir. Demokratikleşmeyi silah bırakmanın şartı olarak dayatmak ne kadar yanlış ise silah varken demokratikleşmeyi ötelemek de bir o kadar yanlıştır. Bu kısır döngüyü kırmanın, başka bir deyişle, güvensizliğe dayalı ilişki düzenini tersine çevirmenin tam vaktidir. Karşınızda silah bırakma iradesi gösteren bir örgüt varsa, o örgütü var kılan sosyolojiyi kazanmak için demokratik reformlar hem hayati önem taşır hem de örgütün silah bırakma iradesini kuvveden fiile çıkartır. Örgütün tabanı kazanıldığında sorun çözülür. Bunun için de toplumsal tabanı ikna edecek bir politikanın görünür kılınması nirengi öneme sahiptir. Hiçbir örgüt kendi toplumsal tabanına rağmen hareket edemez. Bu kritik eşik, siyasal aklın gereklerine uygun bir anlayışla ve karşılıklı güven teatisi yoluyla mutlaka aşılmalıdır ki tarihi fırsat heba olmasın.
Bir yanıt yazın